6 sierpnia 1914 wyruszył w pole w szeregach 2 kompanii ob. Kazimierza IV batalionu ob. Wyrwy należącego do I Brygady Legionów Polskich, a od grudnia 1915 w składzie 5 pułku piechoty. Wyróżnił się 23 września 1914. Po bitwie pod Łowczówkiem (22–25 grudnia 1914) został mianowany kapralem, a po bitwie pod Konarami (16–23 maja 1915) awansował na sierżanta. 7 października 1915 został ranny pod Koszyszczami. W styczniu 1916, po powrocie ze szpitala, został skierowany do Okręgu Lublin Polskiej Organizacji Wojskowej i wyznaczony na stanowisku komendanta obwodu krasnystawskiego. W marcu 1917 został aresztowany i uwięziony. W lipcu tego roku, po zwolnieniu z więzienia, objął kierownictwo Okręgu PPS Kielce. We wrześniu 1918 przyjechał do Warszawy i wstąpił na Politechnikę.
Od listopada 1918 w szeregach Milicji Ludowej PPS. 18 marca 1919 jako podoficer byłych Legionów Polskich służący w 5 pułku piechoty Legionów został mianowany z dniem 1 marca 1919 podporucznikiem piechotyDz. Rozk. Wojsk. Nr 36 z 1 kwietnia 1919, poz. 1149.. 9 lipca 1919 został przeniesiony do Sekcji Politycznej Departamentu II Ministerstwa Spraw Wojskowych na stanowisko starszego referentaDz. Rozk. Wojsk. Nr 76 z 12 lipca 1919, poz. 2590.. 11 sierpnia 1919 zatwierdzono to przeniesienieDz. Rozk. Wojsk. Nr 86 z 20 sierpnia 1919, poz. 3003..