21 grudnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu porucznika, w piechocie, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich. W 1921 został odkomenderowany do Wydziału Plebiscytowego na Górnym Śląsku. Pełnił służbę w Referacie Destrukcji Dowództwa Obrony Plebiscytu. Wziął udział w III powstaniu śląskim. We wrześniu 1921 został urlopowany z wojska w celu kontynuowania studiów. Na początku 1922 został zdemobilizowany i przydzielony w rezerwie do 49 pułku piechoty. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu porucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 2203. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty. Posiadał wówczas przydział w rezerwie do 13 pułku piechoty w Pułtusku.
5 marca 1929 ukończył studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Warszawskiej, otrzymał tytuł inżyniera mechanika i został zatrudniony w wojskowym Instytucie Badań Inżynierii. Później otrzymał pracę w Ministerstwie Przemysłu i Handlu. W maju 1933 wykonywał obowiązki referenta do spraw przemysłu metalowo-przetwórczego. W 1934, jako oficer rezerwy pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III i nadal posiadał przydział w rezerwie do 13 pp. W 1935 został członkiem Stowarzyszenia Inżynierów Mechaników Polskich. W 1936 był radcą Ministerstwa Przemysłu i Handlu.