W wojsku służył do sierpnia 1946 r., awansując od szeregowca do porucznika.
Po zakończeniu wojny znalazł się we Wrocławiu. Będąc jeszcze w wojsku, w 1945 r. uzyskał pozwolenie na pracę w godzinach pozasłużbowych na Politechnice Wrocławskiej. Od 1 października 1945 do 20 września 1985 r. pracował nieprzerwanie na Wydziale Elektrycznym Politechniki Wrocławskiej, kolejno na stanowiskach: starszego asystenta, adiunkta, zastępcy profesora, starszego wykładowcy, docenta (1965–1968), profesora nadzwyczajnego (1968–1973) i profesora zwyczajnego (1973–1985). W pracy naukowej zajmował się głównie zagrożeniami związanymi z urządzeniami elektrycznymi oraz ochroną przeciwporażeniową. Zainicjował i prowadził badania, które doprowadziły do powstania szkoły naukowej Uziemienia i Ochrona Przeciwporażeniowa. Był inicjatorem i współautorem 2 podręczników akademickich Urządzenia elektroenergetyczne oraz Komputerowe projektowanie urządzeń elektroenergetycznych. Jego książka Uziemienia urządzeń elektroenergetycznych doczekała się 4 wydań w latach 1954, 1956, 1967 i 1972. Promował 14 doktorówKonstanty Wołkowiński [dostęp 2026-08-29]..