Podczas kilkumiesięcznego pobytu w Anglii (1881–1882) Buller poślubił Audrey Howard, córkę , a wdowę po swoim kuzynie. Tuż po przedwcześnie zakończonym miesiącu miodowym Buller przybył 1 września 1882 roku do Egiptu, gdzie trwała brytyjska interwencja przeciw powstaniu Ahmada Urabiego. Przybywszy do Aleksandrii, zgodnie z życzeniem Wolseley’a, Buller objął kierownictwo nad wywiadem. Kilka dni później przeprowadził rozpoznanie pozycji nieprzyjaciela pod Tel-el-Kebir, następnie wziął udział w rozegranej tam bitwie. Powrócił do kraju w październiku 1882 roku. Wkrótce później został kawalerem komandorem Orderu św. Michała i św. Jerzego, awansował w strukturach sztabu Ministerstwa Wojny.
W lutym 1884 roku przybył do Sawakinu w Sudanie (de jure pod panowaniem egipskim), gdzie objął dowództwo nad 1. Brygadą Piechoty, która brała udział w skierowanej przeciw powstaniu mahdystów. Głównodowodzącym wyprawy był , Buller z racji pełnionej funkcji był drugi w hierarchii. Wziął udział w bitwach pod El-Teb (29 lutego) i (13 marca). Za zasługi otrzymał awans na generała majora. 26 sierpnia 1884 roku w roli szefa sztabu dołączył do , która miała przybyć z odsieczą do obleganego przez mahdystów Chartumu, gdzie znajdował się egipski garnizon z generałem Charlesem Gordonem na czele. Wyprawa nie osiągnęła celu na czas, miasto upadło.