Wśród poległych znalazło się wielu członków 30-osobowego oddziału kawalerii omyłkowo wysłanego przez Bullera wprost na nacierających Zulusów. Sam Buller wsławił się podczas bitwy, ratując trzech żołnierzy, za co odznaczony został Krzyżem Wiktorii. Wojska zuluskie zostały wkrótce zdziesiątkowane podczas . Buller towarzyszył Woodowi w dalszych działaniach zbrojnych aż po kulminacyjną bitwę pod Ulundi. Jego dokonania podczas wojny zuluskiej zyskały rozgłos w brytyjskiej prasie, która ochrzciła go mianem „Bayarda Południowej Afryki”, w nawiązaniu do słynnego średniowiecznego rycerza.
Wyczerpany wojną Buller powrócił w 1879 roku do kraju, gdzie uzyskał awans na pułkownika i został mianowany adiutantem królowej Wiktorii. Został też mianowany towarzyszem Orderu św. Michała i św. Jerzego. W 1881 roku powrócił do Afryki Południowej, jako szef sztabu u boku Wooda, który został głównodowodzącym wojsk brytyjskich w Natalu. Z nadaniem stanowiska wiązało się nadanie Bullerowi tymczasowego stopnia generała majora.