W 1892 roku Buller otrzymał od sekretarza stanu ds. wojny Henry’ego Campbella-Bannermana propozycję objęcia pozycji (), jednak, niezainteresowany służbą w tym kraju, odmówił. Trzy lata później Campbell-Bannerman wytypował Bullera jako następcę księcia Jerzego Hanowerskiego na stanowisku naczelnego dowódcy armii (). Buller wahał się z przyjęciem propozycji, uważając, że posada ta winna przypaść Garnetowi Wolseley’owi. Nim ją zaakceptował nastąpiła zmiana rządu. Nowy premier Robert Gascoyne-Cecil, lord Salisbury z Partii Konserwatywnej był nieprzychylny Bullerowi, prawdopodobnie ze względu na różnice światopoglądowe (Buller sympatyzował z odsuniętą od władzy Partią Liberalną). Ostatecznie naczelnym dowódcą został Wolseley. Wolseley uznał udział Bullera w rywalizacji o stanowisko naczelnego dowódcy za wyraz nielojalności i odtąd odnosił się do niego niechętnie. Sytuację dodatkowo komplikowała niechęć zarówno Bullera, jak i Wolseley’a, do nowego ministra wojny Henry’ego Petty’ego-Fitzmaurice’a, lorda Lansdowne’a.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Redvers Buller · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.