II wojna burska i jej następstwa (1898–1908) thumb|Buller ze swoimi oddziałami przekraczający Tugelę w lutym 1900, obraz , francuskiego korespondenta wojennego thumb|Na karykaturze Vanity Fair z 1900 roku; trzeci z lewej, pośród innych generałów W 1898 roku Buller został mianowany naczelnym dowódcą (), a rok później, w obliczu narastających napięć pomiędzy republikami burskimi a brytyjskimi koloniami w Afryce Południowej, (). Stało się tak, mimo że Buller nie miał doświadczenia w dowodzeniu większymi związkami taktycznymi (podlegał mu cały korpus). On sam wyraził w rozmowach z Lansdowne’em wątpliwości co do słuszności jego mianowania. Bez większego powodzenia nalegał na rząd brytyjski o podjęcie przygotowań do wojny, w szczególności wzmocnienie kontyngentu wojskowego stacjonującego w Afryce Południowej.

Buller przybył do Natalu 30 października 1899 roku, po wybuchu II wojny burskiej. Wojska burskie zdołały już i Mafeking, zbliżały się do Ladysmith. Na zachodzie, w Kolonii Przylądkowej wojska brytyjskie zostały pokonane w bitwach (10 grudnia) i (11 grudnia). 15 grudnia pod Colenso, nieopodal Ladysmith, Buller podjął próbę frontalnego ataku na pozycje burskie, która zakończyła się decydującą porażką. Strona brytyjska odnotowała ponad 1100 zabitych i rannych.