Jedynie naczynia na pierwszym planie sugerują, co stało się z ludźmi w obozie. Ponadto niemiecka historyczka sztuki Monika Flacke podkreśla pustkę i ponurość, a także przytłaczającą ciszę zdjęcia, którą można zrozumieć nawet bez znajomości kontekstu historycznego.
Według Christopha Hamanna brak sprawców i ofiar Holokaustu na fotografii ukazuje ludobójstwo Żydów jako proces biurokratyczny i przemysłowy, ocenę, która dotarła również do większości niemieckiego społeczeństwa w latach 60. XX wieku poprzez proces Adolfa Eichmanna i drugi proces oświęcimski we Frankfurcie nad Menem. Jednakże przesłania to fakt, że oprócz tych, którzy wykonywali rozkazy, wśród morderców było również wielu sprawców nadużyć i osób motywowanych nazistowską ideologią. Co więcej, przedstawiając obóz koncentracyjny poza Niemcami gdzieś na „rozległych obszarach Wschodu”, Holokaust jest przedstawiany jako wydarzenie, które nie miało nic wspólnego z rzeczywistością Niemców, pozornie zwalniając ich z odpowiedzialności za te zbrodnie.