Założył szkołę początkową i wspierał lokalną spółdzielczość, a także udzielał pomocy finansowej ubogim. W latach 30. XX wieku został mianowany wójtem gminy Sobienie-Jeziory.
Okupacja niemiecka i śmierć Podczas okupacji niemieckiej Drewitz pozostał w Całowaniu. W jego majątku udzielano pomocy i schronienia osobom zagrożonym represjami niemieckimi. Posiadłość była wykorzystywana jako punkt kontaktowy Związku Walki Zbrojnej i Armii Krajowej. W 1941 r. Drewitz został aresztowany, a po odmowie podpisania Volkslisty pozbawiono go funkcji wójta. W lipcu 1942 podczas akcji Gestapo i żandarmerii w majątku został ponownie zatrzymany. Oskarżono go o ukrywanie polskich oficerów, a jego majątek skonfiskowano. Po przewiezieniu do siedziby Gestapo w Garwolinie trafił do warszawskiej siedziby Gestapo przy al. Szucha, a następnie na Pawiak. 15 października 1942 został wywieziony z Pawiaka i rozstrzelany na Wydmach Łuże w Puszczy Kampinoskiej.
W 1947 jego szczątki, ekshumowane z miejsca egzekucji, przeniesiono na cmentarz-mauzoleum w Palmirach. Grób Teodora Drewitza znajduje się w kwaterze XXVIII pod numerem 13.