Technika kolażu dawała Matisse’owi możliwość podporządkowania rysunku oraz koloru jednej procedurze: wycinance. W przypadku Smutku króla był to początek całej serii monumentalnych .
Po raz pierwszy Smutek króla pokazano w 1952 na w Paryżu. Kolaż był również wystawiany w kolejnych latach na wystawach we Francji i zagranicą: w 1998 w Muzeum Guggenheima w Nowym Jorku (wystawa Rendezvous), w latach 2005–2006 w Centre Pompidou w Paryżu (wystawa Big Bang), w 2026 w Grand Palais w Paryżu (wystawa Matisse, 1941–1954).
Dzieło zostało nabyte przez państwo francuskie. Decyzję o zakupie podjęto w 1952. Kolaż został zinwentaryzowany w Musée national d’art moderne w 1954 (nr inwentarzowy AM 3279 P).
Inspiracje Historycy sztuki sugerują kilka tropów interpretacyjnych. Jako najważniejsze źródło ikonograficzne wskazywana jest biblijna scena z Dawidem pocieszającym króla Saula swoją grą na cytrze, opisana w 1 Księdze Samuela 16,23. Została ona przedstawiona przez Rembrandta na obrazie Dawid grający na harfie Saulowi (1655–1658, Mauritshuis). Muzyka staje się lekarstwem na melancholię.