Margaret Eliza Maltby (ur. 10 grudnia 1860 w , zm. 3 maja 1944 w Nowym Jorku) – amerykańska fizyczka znana z pomiarów dużych oporów elektrycznych w elektrolitach oraz przewodnictwa bardzo rozcieńczonych roztworów – badań sprawdzających ówczesną teorię dysocjacji elektrolitycznej. Maltby była pierwszą Amerykanką, która uzyskała doktorat na Uniwersytecie w Getyndze.

Przez ponad trzydzieści lat Maltby wykładała w Barnard College, gdzie wprowadziła jeden z pierwszych kursów poświęconych fizycznym podstawom muzyki. Aktywnie działała w , w której odegrała istotną rolę w zapewnianiu kobietom pracującym naukowo dostępu do stypendiów na studia i badania – w okresie, gdy rzadko mogły ubiegać się o takie wsparcie. W uznaniu tej działalności stowarzyszenie ustanowiło w 1926 roku stypendium jej imienia, a w 1994 roku Międzynarodowa Unia Astronomiczna nazwała jej nazwiskiem krater na Wenus.

Maltby urodziła nieślubne dziecko, lecz ukrywała swoje macierzyństwo, przedstawiając chłopca w 1901 roku jako przysposobionego, osieroconego syna bliskiego przyjaciela.