Fizyczka i historyczka nauki pisała, że studentki bardzo podziwiały Maltby. Jedna ze studentek napisała do Sopki: „Profesor Maltby była moją mentorką – życzliwą damą – przyjaciółką i doradczynią. Jej najbardziej pamiętną radą było, bym nie rezygnowała z małżeństwa dla kariery – posłuchałam jej i żyłam potem długo i szczęśliwie”. Choć Maltby popierała decyzje innych kobiet pracujących naukowo, które postanawiały wyjść za mąż, osobiście nie wierzyła, by małżeństwo między dwojgiem naukowców mogło być korzystne. W liście napisanym do Svantego Arrheniusa po jego rozwodzie stwierdziła, że w takim małżeństwie jedna osobowość nieuchronnie wchłania drugą i dlatego ona sama nigdy nie chciała wyjść za mąż.
mały|skala=0.6|Maltby w okresie przejścia na emeryturę|alt=Starsza kobieta o siwych włosach spiętych w kok, w okrągłych okularach, siedzi ujęta w trzech czwartych profilu i patrzy w obiektyw. Ma na sobie jasną bluzkę i naszyjnik Latem 1906 roku, gdy Maltby odpowiadała w Barnard College za nauczanie fizyki, zatrudniona na tej uczelni fizyczka Harriet Brooks ogłosiła, że zamierza wyjść za mąż. Choć Brooks zakładała, że po ślubie zdoła zachować stanowisko, ówczesna dziekan Barnard College, , zdecydowanie sprzeciwiała się pozostaniu przez nią na uczelni.