Szczególnie stabilne wobec oddziaływania ze środowiskiem są tzw. stany wskaźnikowe ().
Program badawczy dekoherencji zapoczątkował w 1970 roku niemiecki fizyk . Mechanizm ten, nazywany wywołanym przez środowisko (), rozwinął od 1981 roku polski fizyk Wojciech Żurek. Rozwinięciem idei nadwyboru jest darwinizm kwantowy, tłumaczący wyłanianie się klasycznych, obiektywnych własności wskutek powielania informacji o układzie w otoczeniu.
Dekoherencja nie jest jednak samodzielnym rozwiązaniem problemu pojedynczego wyniku pomiaru. Cały układ złożony z obiektu, aparatu i środowiska nadal ewoluuje unitarnie, a w opisie globalnym wszystkie składniki superpozycji pozostają obecne. Dlatego dekoherencja dobrze tłumaczy pojawienie się klasycznie wyglądających statystyk i praktyczną nieodwracalność pomiaru, ale sama nie wybiera jednego wyniku.
Interpretacje
W tradycyjnym ujęciu kopenhaskim załamanie jest częścią reguł łączących formalizm kwantowy z opisem wyników pomiarowych. Nie zawsze interpretuje się je jako proces mechaniczny zachodzący w przestrzeni i czasie. Często traktuje się je jako praktyczny postulat pomiarowy.