W artykule z 1992 roku ten sam autor pisał natomiast, że akta z połowy XVII wieku nie stwierdzają wprost, iż fundatorki były bliźniętami syjamskimi, a jedynie, że jałmużnę ufundowały „dwie panny z Biddenden”.

W 1681 roku rektor Biddenden poskarżył się arcybiskupowi Canterbury na „nieporządek i niestosowność” towarzyszące rozdawaniu jałmużny w kościele i poprosił go o uregulowanie tego zwyczaju. Jałmużna przetrwała, lecz rozdawanie herbatników przeniesiono do kruchty (przedsionka).

Według Bondesona w 1770 roku jałmużnę rozdawano w kościele bezpośrednio po popołudniowym nabożeństwie wielkanocnym. Roczny dochód z Ziem Chleba i Sera wzrósł do 20 gwinei, a każdego roku rozdawano znaczne ilości żywności. Oprócz chleba, sera i piwa rozdawano wtedy także twarde wypieki z odciśniętym wizerunkiem sióstr, znane jako „herbatniki z Biddenden” (). Rzucano je w tłum z dachu kościoła. Herbatniki z Biddenden były płaskimi, twardymi wypiekami z mąki i wody, a opisywano je jako „bynajmniej nie kuszące”. W 1860 roku jeden z nich pokazano na posiedzeniu towarzystwa archeologicznego hrabstwa Leicester, nazywając go „herbatnikową płytką”.