Antoni Gustaw Witkowski (ur. 24 maja 1894, zm. po 1939) – podpułkownik dyplomowany kawalerii Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 24 maja 1894, prawdopodobnie w Jekaterynosławiu, jako syn Wojciecha Antoniego (ok. 1862–1933), księgowego, i Kamilli z Witkowskich (ok. 1869–1930). Był bratem Jerzego Wincentego (1895–1973), majora lotnictwa Wojska Polskiego, inżyniera, działacza niepodległościowego, odznaczonego Krzyżem Niepodległości i Ludwika Edwarda (1897–1941), lekarza medycyny, doktora wszech nauk lekarskich, dyrektora Szpitala Miejskiego św. Katarzyny w Radomiu, podporucznika rezerwy Wojska Polskiego, ofiary KL Auschwitz.
W listopadzie 1918 został wyznaczony na stanowisko dowódcy 2 szwadronu 4 pułku ułanów, który formował się w Mławie. 2 grudnia 1918 został formalnie przyjęty do Wojska Polskiego z byłego I Korpusu Polskiego i byłej armii rozyjskiej z zatwierdzeniem posiadanego stopnia porucznika ze starszeństwem od dnia 1 listopada 1914 i przydzielony do 4 pułku ułanówDz. Rozk. Wojsk. Nr 12 z 19 grudnia 1918, poz. 302.Dz. Rozk. Wojsk. Nr 5 z 18 stycznia 1919, poz. 211.. W połowie marca 1919 na czele szwadronu przybył na front i wziął udział w wypadzie na Ejszyszki. W następnym miesiącu wyróżnił się podczas zajmowania Wilna.