21 grudnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu porucznika w kawalerii, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej.
Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 4 pułku ułanów. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu rotmistrza ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 173. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 – kawalerii). 3 listopada 1922 został przydzielony do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza Kursu normalnego 1922/24. Z dniem 1 października 1924, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony do 3 Samodzielnej Brygady Kawalerii w Wilnie na stanowisko szefa sztabu, pozostając oficerem nadetatowym 4 pułku ułanów. W lipcu 1926 został przydzielony do Sztabu Dowództwa Okręgu Korpusu Nr III w Grodnie. Pełnił służbę na stanowisku zastępcy szefa sztabu do spraw wyszkolenia (do września 1926), szefa Oddziału Wyszkolenia i kierownika Referatu Organizacyjnego. Od stycznia do marca 1927 pełnił równocześnie obowiązki oficera sztabu gen. dyw. Kazimierza Dzierżanowskiego jako generała inspekcjonującego. W maju 1927 został przydzielony do Oddziału II Sztabu Generalnego na stanowisko referenta Referatu „Rosja” w Wydziale Studiów.