Na Mistrzostwach Świata w Sabae w 1995 roku zdobyła brąz w wieloboju. Po zawodach płakała, zdając sobie sprawę z tego, że była to prawdopodobnie jej ostatnia realna szansa na zdobycie ważnego tytułu w wieloboju. W tym momencie zmagała się z gwałtownym przyrostem masy mięśniowej i pozostawała w cieniu młodszych koleżanek z drużyny, i . Jedynym finałem, do którego zakwalifikowała się dzięki zasadzie dwóch gimnastyczek z kraju, były poręcze asymetryczne, mimo że sama była czwartą najlepszą zawodniczką w ćwiczeniach wolnych (Amânar i Gogean były dwiema najlepszymi zawodniczkami w kwalifikacjach).
Miloșovici zdobyła brązowy medal w ćwiczeniach wolnych na Mistrzostwach Świata w 1996 roku, a następnie złoty medal drużynowy i złoty w ćwiczeniach wolnych na Mistrzostwach Europy. Zajęła również trzecie miejsce w wieloboju. Poprowadziła także rumuńską reprezentację do brązowego medalu na Igrzyskach Olimpijskich w Atlancie 1996 roku, pomimo serii kontuzji, które pozbawiły drużynę kilku kluczowych gimnastyczek i zmusiły ją do rywalizacji z zaledwie sześcioma zawodniczkami w składzie zamiast siedmiu.