Morrisona w 1887 roku była ostatnim wydaniem katalogu biografii kongresowych opracowanym i wydanym prywatnie.
W 1903 roku Kongres zatwierdził A Biographical Congressional Directory, 1774 to 1903, pierwsze wydanie przygotowane przez pracowników Kongresu, pod kierownictwem O.M. Enyarta. Drugie wydanie z tej serii, obejmujące okres do 1911 roku, stanowiło pierwszą poważną próbę weryfikacji informacji przejętych z dziewiętnastowiecznych opracowań.
Najbardziej systematyczną przed 1989 rokiem rewizję biogramów przeprowadzono przy opracowywaniu Biographical Directory of the American Congress, 1774–1927, wydanego w 1928 roku pod kierownictwem Ansela Wolda z kongresowej . Pracownicy komisji rozsyłali za pośrednictwem urzędów pocztowych kwestionariusze do miejscowości związanych z dawnymi członkami Kongresu i wykorzystywali informacje przekazywane przez urzędników, krewnych, znajomych oraz lokalnych historyków. Pozwoliło to rozbudować i ujednolicić biogramy, jednak korzystanie z rodzinnych przekazów i osobistych wspomnień prowadziło również do utrwalania nieścisłości.