Pozyskiwanie surowca zielarskiego Podstawą zaopatrzenia zakładów przemysłu zielarskiego w surowiec były punkty skupu oraz terenowy aparat zakładów surowców zielarskich, podlegających organizacyjnie przemysłowi zielarskiemu. Surowiec pozyskiwano zarówno ze stanu naturalnego, poprzez zbiór dziko rosnących roślin leczniczych przez indywidualnych zbieraczy, jak i z upraw roślin zielarskich prowadzonych przez rolników w ramach kontraktacji. System ten pozwalał podporządkować skup potrzebom planowanej produkcji.
System zbierania surowca zielarskiego opierał się na szczegółowej instrukcji z 1952 r. o zbiorze najważniejszych roślin dziko rosnących dla potrzeb przemysłu zielarskiego. Instrukcję dla potrzeb zbieraczy wydał Zarząd Przemysłu ZielarskiegoZbieramy zioła. Rozszerzona instrukcja o zbiorze najważniejszych roślin dziko rosnących dla potrzeb przemysłu zielarskiego”, Ministerstwo Przemysłu Rolnego i Spożywczego – Zarząd Przemysłu Zielarskiego, Warszawa 1952. .
Zbieracze dostarczali surowiec do wyznaczonych punktów skupu, gdzie podlegał on ocenie jakościowej. Szczególne znaczenie miały prawidłowy zbiór, oczyszczenie i wysuszenie roślin, ponieważ od tych czynności zależała wartość surowca przeznaczonego następnie do przerobu.