Rozpoznawanie twarzy jest wykorzystywane m.in. do uwierzytelniania użytkowników urządzeń, automatycznej kontroli granicznej, porządkowania zdjęć oraz w działaniach policji i służb. Jednocześnie budzi kontrowersje związane z prywatnością, masowym nadzorem, błędnymi identyfikacjami i różnicami dokładności między grupami demograficznymi. W Unii Europejskiej wybrane zastosowania tej technologii zostały zakazane lub ograniczone przez Akt w sprawie sztucznej inteligencji.
Historia Początki (lata 60. i 70.) Za pioniera automatycznego rozpoznawania twarzy uważa się amerykańskiego matematyka Woodrowa „Woody’ego” Bledsoe, który w latach 1964–1966 w firmie Panoramic Research, wspólnie z Helen Chan i Charlesem Bissonem, opracował system półautomatyczny. Operator zaznaczał na tablecie RAND współrzędne charakterystycznych punktów twarzy (m.in. źrenic, kącików oczu, linii włosów), a komputer obliczał na ich podstawie zestaw około 20 odległości i porównywał je z bazą. Badania były finansowane przez agencję wywiadowczą i w większości nie zostały opublikowane.
Pierwszy w pełni automatyczny system, wyodrębniający punkty charakterystyczne bez udziału człowieka, opisał w 1973 roku Takeo Kanade w rozprawie doktorskiej obronionej na Uniwersytecie w Kioto.