W latach 70. i na początku lat 80. Leon D. Harmon ze współpracownikami z Bell Labs opublikował serię prac dotyczących automatycznego rozpoznawania profilu twarzy na podstawie kilku punktów charakterystycznych oraz identyfikacji twarzy z użyciem metod statystycznych. W ówczesnej literaturze przedmiotu to właśnie te publikacje uznawano za początek badań nad rozpoznawaniem twarzy, ponieważ wcześniejsze prace Bledsoe nie były publicznie znane
Metody statystyczne (lata 90.) Podstawy podejścia holistycznego (analizującego całą twarz, a nie pojedyncze cechy) stworzyli Lawrence Sirovich i Michael Kirby, którzy w latach 1987–1990 zastosowali do obrazów twarzy transformację Karhunena-Loèvego, wykazując, że twarz można z dobrym przybliżeniem opisać niewielką liczbą współczynników. Na tej podstawie Matthew Turk i Alex Pentland opublikowali w 1991 roku metodę eigenfaces, opartą na analizie głównych składowych (PCA), będącą już pełnym systemem rozpoznawania.