Detekcja ataków prezentacji W celu zabezpieczenia systemów przed próbami podszycia się pod inną osobę za pomocą fotografii, wydruków, odtworzeń wideo na ekranie (ang. replay attack) lub trójwymiarowych masek silikonowych stosuje się mechanizmy detekcji ataków prezentacji (ang. Presentation Attack Detection, PAD), potocznie nazywane weryfikacją żywotności (ang. liveness detection). Wyróżnia się metody aktywne (wymagające reakcji użytkownika, np. mrugnięcia, obrotu głowy) oraz pasywne (analizujące fakturę skóry, fotopletyzmografię zdalną – badającą mikroskopijne zmiany koloru tkanki pod wpływem pulsu krwi, czy odbłyski w rogówce). Standardem normalizującym testowanie i skuteczność PAD jest norma ISO/IEC 30107, określająca m.in. błędy klasyfikacji ataków (APCER) i prób autentycznych (BPCER).