W 1985 roku opublikował pracę o logice odwracalnej i komputerach kwantowych. Skonstruował w niej hamiltonian, którego ewolucja w czasie odtwarza ciąg elementarnych kroków logicznych, i wykazał, że jest to wykonalne pod warunkiem, iż każdy krok pozostaje odwracalny lokalnie – odwracalność całego obliczenia nie wystarcza. Pokazał też, że błędy wywołane szumem można korygować dzięki nadmiarowości, a odwracalne kody korekcyjne dają się wbudować w sam hamiltonian. Oszacował przy tym najmniejszą ilość entropii, jaką trzeba rozproszyć przy zadanym poziomie szumu i dopuszczalnej stopie błędów.

Rok później, wspólnie ze swoim ówczesnym uczniem Mariem Feingoldem, badał związek między własnościami układu kwantowego a chaosem w jego klasycznym odpowiedniku. W tym celu przeanalizowali rozkład elementów macierzowych w reprezentacji energetycznej. Autorzy wykazali, że elementy te wiążą się ściśle ze średnimi mikrokanonicznymi układu klasycznego. Elementy diagonalne skupiają się wokół klasycznych wartości oczekiwanych, a ich fluktuacje są porównywalne z elementami pozadiagonalnymi. Te ostatnie odpowiadają klasycznym autokorelacjom.