Wynikało stąd, że dla układów chaotycznych rachunek zaburzeń musi zawodzić w granicy semiklasycznej – dwa dowolnie bliskie sobie hamiltoniany mają na ogół zupełnie różne zbiory wektorów własnych.
Według nekrologu w „Physics Today” największy wpływ wywarł jednak na podstawy teorii kwantowej i teorię informacji kwantowej. W 1988 roku włączył się w badania nad zaproponowaną przez I. D. Ivanovicia strategią pomiaru, która pozwala jednoznacznie rozróżnić dwa nieortogonalne stany kwantowe bez ryzyka błędu, kosztem dopuszczenia wyniku nierozstrzygającego. W metodzie Ivanovicia rozróżnienie stanów wymagało nieskończonego ciągu pomiarów uogólnionych, powtarzanych na tych układach, których wcześniejsze próby nie rozstrzygnęły. Peres wykazał, że odpowiedni dobór ewolucji unitarnej (zachowującej sumę prawdopodobieństw) sprzęgającej badany układ z układem próbnym daje ten sam rezultat w jednym kroku, a osiągniętej w ten sposób skuteczności nie da się już poprawić – byłoby to sprzeczne z unitarnością. Najmniejsze możliwe prawdopodobieństwo wyniku nierozstrzygającego, wyznaczone w pracach Dieksa i Peresa, późniejsza literatura nazywa granicą Ivanovicia-Dieksa-Peresa (IDP).