15 kwietnia 1915 przebywał w szpitalu rezerwowym w Kętach. Po rekonwalescenji odnotowany w II batalionie uzupełniającym. Później jako niezdolny do służby liniowej, pełnił służbę pomocniczą w 6 i 7 kompanii II batalionu 5 pułku piechoty. Po kryzysie przysięgowym (lipiec 1917) kontynuował służbę w Polskim Korpusie Posiłkowym, pełniąc funkcję instruktora. Po bitwie pod Rarańczą (15/16 lutego 1918) został internowany przez Austriaków w Szeklence. W kwietniu 1918 został wcielony do cesarskiej i królewskiej armii, wysłany na front włoski i tam przydzielony do 109 pułku piechoty. Od września do 31 października 1918 przebywał w szpitalu jako chory na malarię.
W listopadzie 1918 wstąpił do kompanii krośnieńskiej, z którą walczył z Ukraińcami pod Chyrowem w grupie ppłk. Józefa Swobody. W grudniu tego roku zstał przeniesiony do 5 pułku piechoty Legionów na stanowisko dowódcy oddziału karabinów maszynowych. W kwietniu 1919 został ranny w walkach z Ukraińcami pod Lwowem. W czerwcu wrócił na front, lecz w następnym miesiącu znów został ranny w walkach z bolszewikami. We wrześniu 1919 został przydzielony do batalionu zapasowego 5 pp Leg. w Warszawie, a następnie przeniesiony do batalionu zapasowego 21 pułku piechoty w tym samym garnizonie na stanowisko młodszego oficera kompanii.