Sama Whiting nie prowadziła systematycznych badań naukowych, ale uważnie śledziła ich wyniki oraz nowe przyrządy i na bieżąco uzupełniała o nie swoje zajęcia. Annie Jump Cannon wspominała, że Whiting zwracała uwagę całej uczelni na każde niezwykłe zjawisko astronomiczne. Jako przykłady podawała jasną kometę C/1882 R1 i przejście Wenus z tego samego roku.

W latach 1888–1889 wyjechała do Niemiec i krótko studiowała na Uniwersytecie Berlińskim. W 1896 wyjechała natomiast do Szkocji, gdzie na Uniwersytecie Edynburskim, niedługo wcześniej otwartym dla kobiet, studiowała pod kierunkiem fizyka Petera Guthriego Taita.

Na wyjazdy do Europy wykorzystywała urlopy naukowe. Przyjmowano ją w pracowniach znanych uczonych, głównie na Wyspach Brytyjskich, rzadziej na kontynencie. W 1888 gościła m.in. u Normana Lockyera, Olivera Lodge’a, Williama Thomsona (późniejszego lorda Kelvina) i lorda Rayleigha. Pracownie Wellesley College zwiedził wcześniej Rayleigh, gdy przyjechał do Ameryki na zjazd British Association w Kanadzie. To on dał Whiting list polecający, dzięki któremu mogła odwiedzić Thomsona. W Glasgow Whiting spędziła kilka godzin w pracowniach Thomsona.