Opowiedział jej, jak powstawały jego elektrometr kwadrantowy i rejestrator syfonowy, i pokazał „doświadczenie wiekowe”, które miało trwać sto lat i ujawnić tempo przemieszczania się cząsteczek. Jak wspominała, w przeciwieństwie do wielu innych uczonych brytyjskich i niemieckich Thomson nie okazał ani zdziwienia, ani niepokoju, że kobieta poświęca się matematyce i fizyce. Kilka miesięcy później uczestniczyła w zjeździe British Association w Bath, gdzie dyskutowano świeże wyniki Heinricha Hertza. W 1896 była na zjeździe w Liverpoolu, na którym Thomson zaprosił ją na prywatny pokaz z udziałem Philippa Lenarda i jego lamp. W 1913 wzięła udział w zjeździe w Bonn.

W lutym 1896, zaledwie kilka tygodni po publicznym ogłoszeniu odkrycia promieni rentgenowskich, Whiting przeprowadziła wraz ze współpracownikami doświadczenia z tym promieniowaniem. Była jedną z pierwszych osób w Stanach Zjednoczonych, którym udało się powtórzyć eksperymenty Wilhelma Röntgena. Według Johna S. Camerona i Jacqueline Marie Musacchio Whiting była przy tym prawdopodobnie pierwszą kobietą, która przeprowadziła udane doświadczenia rentgenowskie w Stanach Zjednoczonych, oraz niemal na pewno pierwszą osobą, która przeprowadziła takie doświadczenia w studenckiej pracowni.