Spotkała się z Thomasem Edisonem i zapoznała się z działaniem rozwijanych przez niego lamp żarowych, a następnie zaprezentowała je społeczności Wellesley, by przekonać radę powierniczą uczelni do zainwestowania w tę nową technologię.
Whiting została też zaproszona do New England Meteorological Society, w którym była jedyną kobietą. To wyróżnienie skłoniło ją do wprowadzenia w Wellesley kursu meteorologii. Przez dziesięć lat, gdy w okolicy nie było stacji pogodowej, jako ochotniczka prowadziła regularne obserwacje meteorologiczne, a jej studentki przekazywały zebrane dane do amerykańskiego Biura Pogody. Była też jedną z niewielu kobiet należących do American Physical Society i American Astronomical Society.
W 1905 Tufts College przyznał jej doktorat honoris causa (Sc.D.). W 1912 odeszła z katedry fizyki, by odtąd zajmować się wyłącznie astronomią, nadal kierując Obserwatorium Whitin. Na swoje miejsce przygotowywała wcześniej Louise Sherwood McDowell, dawną uczennicę z rocznika 1898. McDowell wróciła do Wellesley w 1909 z doktoratem z Uniwersytetu Cornella i z dorobkiem badawczym w fizyce, a w 1912 objęła po Whiting kierownictwo katedry. Z funkcji dyrektorki obserwatorium Whiting ustąpiła w 1916. Po odejściu z uczelni obie siostry przeniosły się do Wilbraham. Whiting zmarła tam w 1927 w wieku 80 lat.