Klasztor Bernried (niem. Kloster Bernried) – kompleks dawnego klasztoru kanoników regularnych znajdujący się w bawarskiej gminie Bernried am Starnberger See. Od 1949 siedziba klasztoru sióstr benedyktynek.

Historia Klasztor został założony w 1120 roku przez Ottona i Adelheid von Valleyów na terenie zamku myśliwskiego. W 1122 roku placówka uzyskała od papieża Kaliksta II niezależność od diecezji Augsburga. W 1127 roku pochowano tu pustelnicę , czczoną w Kościele katolickim jako błogosławioną. Do XIII wieku klasztor funkcjonował jako klasztor podwójny. W 1268 roku, po wygaśnięciu rodu von Valleyów, placówka przeszła w ręce książąt z dynastii Wittelsbachów. W 1382 roku prepozyt Ulrich Saller ufundował kościół parafialny pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny dla wsi Bernried.

Kompleks odniósł zniszczenia podczas wojny trzydziestoletniej (1618–1648), zakwaterowano w nim wówczas hiszpańskich żołnierzy. Zabudowania odbudowano za czasów prepozyta Johanna Riedla (kadencja 1638–1675) przy wsparciu finansowym ze strony elektora Ferdynanda Marii Bawarskiego i innych możnowładców. Gotycki kościół klasztorny przebudowano wówczas według projektu i konsekrowano w 1663 roku. Kolejna przebudowa kompleksu miała miejsce w I połowie XVIII wieku, za kadencji prepozyta Mansuetusa Rescha (1723–1741).