Norweska interpretacja opierała się na prawie konstytucyjnym i faktycznym ustaniu działania wspólnej monarchii, podczas gdy w Szwecji podkreślano dwustronny charakter unii i argumentowano, że jeden z jej członów nie może jednostronnie jej rozwiązać.

Uchwała została przyjęta jednogłośnie.

Propozycja zachowania dynastii Bernadotte Jednocześnie Storting zwrócił się do Oskara II z prośbą, aby zgodził się, by jeden z książąt z dynastii Bernadotte objął tron niepodległej Norwegii.

Propozycja miała znaczenie polityczne. Pozwalała rządowi przedstawiać wydarzenia z 7 czerwca nie jako rewolucję wymierzoną w monarchię lub dynastię, lecz jako rozwiązanie konkretnej konstrukcji unijnej. Norwescy politycy liczyli również, że pozostawienie na tronie Bernadottego ułatwi pojednanie ze Szwecją i międzynarodowe uznanie nowej sytuacji.

Oskar II odrzucił jednak możliwość objęcia norweskiego tronu przez jednego ze swoich synów.

Reakcja Szwecji Szwedzkie władze nie uznały uchwały z 7 czerwca za wystarczającą podstawę do rozwiązania unii.