Norwescy ministrowie odmówili kontrasygnowania decyzji monarchy i złożyli dymisję.

Król odmówił przyjęcia dymisji, argumentując, że w istniejącej sytuacji nie jest w stanie utworzyć innego rządu. Oświadczenie to stało się punktem wyjścia dla strategii Michelsena.

Uchwała z 7 czerwca 7 czerwca 1905 roku rząd formalnie przekazał swoje funkcje Stortingowi. Parlament polecił ministrom nadal sprawować władzę wykonawczą i przyjął uchwałę stwierdzającą, że król, deklarując niemożność powołania norweskiego rządu, przestał wykonywać konstytucyjne funkcje monarchy Norwegii.

Norweska konstrukcja prawna była charakterystyczna: Storting nie ogłosił po prostu wypowiedzenia unii. Przyjął, że skoro Oskar II przestał funkcjonować jako król Norwegii, przestała istnieć wspólna monarchia, a wraz z nią wynikający z niej związek ze Szwecją.

Ocena prawna tego działania pozostaje przedmiotem dyskusji historyków prawa.