Kościół Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel w Lublinie – dawny kościół klasztorny karmelitów bosych w Lublinie, wzniesiony w latach 1613–1619 przy początku Krakowskiego Przedmieścia, w bezpośrednim sąsiedztwie Bramy Krakowskiej i kościoła Świętego Ducha. Świątynia wraz z rozbudowanym klasztorem stanowiła pierwszą właściwą siedzibę karmelitów bosych w Lublinie.

Kościół uległ zniszczeniu podczas pożaru Krakowskiego Przedmieścia 21 kwietnia 1803 roku. Karmelici ostatecznie opuścili kompleks w 1807 roku. W latach 1827–1828 ruiny kościoła i klasztoru przebudowano według projektu Aleksandra Groffego na obecny Nowy Ratusz. Nie doszło przy tym do całkowitego wyburzenia świątyni – w strukturę ratusza włączono dawną nawę główną oraz zachodni ciąg kaplic bocznych.

Historia Fundacja karmelitów bosych w Lublinie

Karmelici bosi po raz pierwszy pojawili się w Lublinie w 1605 roku. Była to grupa zakonników udających się przez Rzeczpospolitą i Rosję na misję do Persji. Kilkutygodniowy pobyt pozwolił im poznać miasto, jednak stała fundacja nastąpiła dopiero pięć lat później.