Po utworzeniu w 1617 roku Polskiej Prowincji Karmelitów Bosych klasztor lubelski stał się jej pierwszą siedzibą. Prowincjałowie rezydowali w Lublinie do 1625 roku. W klasztorze przechowywano również przez znaczną część XVII wieku archiwum prowincjalne, a kilkakrotnie zbierały się w nim kapituły prowincjalne.
Architektura Kościół był jednonawową, beztranseptową budowlą wzniesioną na planie prostokąta. Nawa składała się z czterech przęseł, natomiast prezbiterium było od niej węższe i zamknięte prostą ścianą. Za prezbiterium znajdował się chór zakonny.
Charakterystycznym elementem były głębokie kaplice boczne połączone zarówno z nawą, jak i między sobą arkadowymi przejściami. Tworzyły w ten sposób układ przypominający nawy boczne. Rozwiązanie łączyło miejscową tradycję określaną jako renesans lubelski z rozwiązaniami wykształconymi w architekturze karmelitów bosych.
Nawę nakrywało sklepienie kolebkowe z dekoracją sztukatorską. Wnętrze rozczłonkowywały podwójne pilastry. Kościół miał jedenaście okien: dziesięć umieszczonych w lunetach ścian bocznych oraz jedno w fasadzie. Posadzkę wykonano z marmuru. W 1635 roku wzniesiono ambonę.