5 maja 1613 roku opat cystersów w Koprzywnicy Hieronim Ossoliński położył kamień węgielny pod nową świątynię. Zasadniczy etap prac trwał sześć lat. Kościół konsekrował 21 lipca 1619 roku arcybiskup lwowski Jan Andrzej Próchnicki, nadając mu wezwanie Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel. Nie można wskazać jednego fundatora kościoła. Według źródeł zakonnych budowę finansowano z ofiar wielu dobrodziejów, należących zarówno do zamożnych warstw społeczeństwa, jak i mniej majętnych mieszkańców.
Konsekracja nie zakończyła prac budowlanych. Do połowy XVII wieku przy nawie wzniesiono osiem kaplic bocznych – po cztery z każdej strony. Dwie z nich miały wezwania maryjne, pozostałe poświęcono św. Józefowi, św. Teresie od Jezusa, Krzyżowi Świętemu, św. Antoniemu Padewskiemu, św. Michałowi Archaniołowi i św. Apolonii.
W 1622 roku karmelici zrzekli się ostatecznie praw do kościoła Świętego Ducha. Odtąd kościół NMP z Góry Karmel stanowił główną świątynię konwentu.
Znaczenie konwentu Już w 1611 roku przy lubelskim klasztorze powstało zakonne studium filozoficzno-teologiczne. Dom studiów funkcjonował następnie – z przerwami i w różnych formach – przez większość okresu obecności karmelitów bosych w mieście.