Jednym z najważniejszych miejsc kultu była kaplica Matki Bożej Pocieszenia. Znajdował się w niej niewielki obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem, malowany na blasze i ofiarowany zakonnikom w 1623 roku przez Józefa Lezeńskiego. Wizerunek był przez karmelitów i wiernych uznawany za cudowny i stał się przedmiotem rozwiniętego kultu maryjnego. Obraz ocalał z pożaru w 1803 roku. Po przeprowadzce karmelitów został przeniesiony do kościoła św. Józefa, gdzie nadal jest przechowywany.

W kościele znajdowała się również kaplica św. Józefa związana z działalnością bractwa św. Józefa oraz kaplica św. Teresy od Jezusa. W tej ostatniej umieszczono obraz świętej przywieziony z Włoch. Prawdopodobnie także on ocalał z pożaru i został przeniesiony do kościoła św. Józefa.

Pod chórem znajdował się ołtarz z naturalnej wielkości figurą Chrystusa Ukrzyżowanego, określaną w dawnych przekazach jako słynąca łaskami. Figura również przetrwała pożar i została przeniesiona do obecnego kościoła karmelitów przy ul. Świętoduskiej.

Pod koniec XVIII wieku w kościele znajdowały się 43 obrazy, a dalszych dziewięć przechowywano w zakrystii. Świątynia posiadała również zbiór relikwii sprowadzonych do Lublina po konsekracji kościoła.