Krypty i cmentarz Pod kościołem znajdowały się rozbudowane, wielokondygnacyjne krypty. Grzebano w nich zarówno zakonników, jak i świeckich dobrodziejów konwentu. Według zestawienia Arkadiusza Smagacza w czasie funkcjonowania świątyni pochowano w jej podziemiach co najmniej około 700 osób, w tym 125 karmelitów bosych zmarłych w Lublinie.
Część szczątków ekshumowano w XIX i XX wieku, jednak znaczna ich liczba pozostała pod dzisiejszym ratuszem. Obecność pochówków potwierdzały również badania archeologiczne.
Po wschodniej stronie kościoła, w pobliżu murów miejskich, znajdował się także naziemny cmentarz przykościelny. Ostatnia znana informacja o dokonanym tam pochówku pochodzi z 1775 roku.
Pożar w 1803 roku 21 kwietnia 1803 roku wieczorem na Krakowskim Przedmieściu wybuchł pożar, który szybko objął zabudowania karmelitów. W kościele przechowywano wówczas, z polecenia austriackiego urzędu cyrkularnego, zapasy zboża dla wojska. Przyczyniło się to do szybkiego rozprzestrzenienia się ognia i całkowitego wypalenia świątyni.
Klasztor został uszkodzony w mniejszym stopniu i po pożarze nadawało się jeszcze do użytkowania kilkanaście cel zakonnych. Karmelici zamierzali pozostać na miejscu i rozpoczęli zbiórkę pieniędzy na odbudowę kościoła.