Kościół Bożego Ciała w Lublinie – nieistniejący kościół klasztorny bonifratrów, położony na terenie obecnego placu Litewskiego w Lublinie. Powstał w połowie XVII wieku jako część fundacji obejmującej również klasztor i szpital. Pierwotna świątynia była drewniana, a w XVIII wieku zastąpiono ją kościołem murowanym.
Zespół bonifraterski funkcjonował do 1819 roku, kiedy z polecenia władz Królestwa Polskiego rozpoczęto jego likwidację. Kościół i zabudowania klasztorne rozebrano, a teren przeznaczono na wojskowy plac musztry, z którego wykształcił się późniejszy plac Litewski.
Historia Fundacja bonifratrów w Lublinie była związana z osobą biskupa pomocniczego chełmskiego Mikołaja Świrskiego. W 1649 roku nabył on nieruchomości na Krakowskim Przedmieściu, poza ówczesnymi umocnieniami miasta, z przeznaczeniem na kościół, klasztor i szpital prowadzony przez zakon. Bonifratrzy przybyli do Lublina w 1653 roku. Pierwszy kościół był budowlą drewnianą. W pierwszej połowie XVIII wieku jego stan był już na tyle zły, że podjęto decyzję o wzniesieniu nowej świątyni. W 1733 roku bonifratrzy rozpoczęli przygotowania do budowy, m.in. uruchamiając własną produkcję cegły.