Z opisu tej ceremonii wynika, że istniał już wówczas ołtarz główny, a sama budowla była ukończona.
W lipcu 1751 roku w nowym kościele obchodzono uroczystości związane z beatyfikacją Joanny Franciszki de Chantal, współzałożycielki zakonu. Wyposażenie świątyni nie było jeszcze w pełni ukończone. Sześć ołtarzy bocznych wykonano wówczas w formie malowanych iluzjonistycznie kompozycji na ścianach płytkich kaplic. W ołtarzu głównym znajdowały się relikwie świętych Innocentego, Klemensa, Digny, Beaty i Teodora.
24 września 1752 roku konsekracji świątyni dokonał biskup chełmski Józef Eustachy Szembek. Do czasu ukończenia właściwego kościoła funkcję kaplicy klasztornej pełnił sąsiedni lamus.
W 1767 roku przed zespołem klasztornym ustawiono zachowaną do czasów współczesnych późnobarokową kapliczkę Chrystusa Frasobliwego.
Utrata klasztoru przez wizytki
Po zajęciu Lublina przez wojska Księstwa Warszawskiego w zabudowaniach klasztornych urządzono lazaret wojskowy. W styczniu 1810 roku wizytki zostały zmuszone do opuszczenia swojej siedziby i przeniesione do innych zabudowań poklasztornych w mieście.