18 lutego 1732 roku drewniany klasztor spłonął. W pożarze zginęło pięć zakonnic oraz siedemnaście osób świeckich. Murowane skrzydło zachodnie ukończono przed 1734 rokiem, a tymczasową kaplicę urządzono w stojącym obok budynku określanym później jako lamus.
Badania archeologiczne wykazały, że fundamenty późniejszego kościoła stanowiły integralną część fundamentów całego założenia klasztornego. Według przekazów zakonnych około 1730 roku fundamenty zasadniczego zespołu były już gotowe. Oznacza to, że zasadniczy układ przyszłego kościoła został określony znacznie wcześniej niż uroczyste położenie jego kamienia węgielnego.
Budowa kościoła
Uroczystość położenia kamienia węgielnego pod nową świątynię odbyła się 16 września 1748 roku. Do specjalnie przygotowanej niszy w murze fundamentowym zamknięcia prezbiterium złożono depozyt fundacyjny. Znalazły się w nim m.in. złote monety, srebrny wisior z godłem wizytek oraz metalowa plakieta z inskrypcją pamiątkową. Depozyt został odnaleziony w nienaruszonym stanie podczas badań archeologicznych w 2010 roku.
1 sierpnia 1750 roku ks. Mikołaj Janowski, kanonik łucki, dziekan i oficjał lubelski, dokonał uroczystego poświęcenia ukończonego kościoła.