Jej walki na lądzie, między innymi w wojnach napoleońskich i obu wojnach światowych, stanowiły wyjątek od tej reguły.
Fundamentem strategii jest dogodne położenie Stanów Zjednoczonych, osłoniętych oceanami i pozbawionych groźnych sąsiadów. Cel główny stanowi utrzymanie hegemonii na półkuli zachodniej, a poza nią liczą się tylko trzy regiony: Europa i Azja Północno-Wschodnia, będące głównymi ośrodkami przemysłu świata i siedzibami pozostałych mocarstw, oraz Zatoka Perska, produkująca około 30 procent światowej ropy.
Ciężar obrony przerzuca się najpierw na państwa regionalne, które mają największy interes w niedopuszczeniu do dominacji. Mocarstwo zewnętrzne włącza się, przerzucając wystarczającą siłę ognia, dopiero gdy te nie zdołają powstrzymać potencjalnego hegemona, a potem wycofuje własne wojska, gdy tylko będzie to możliwe.
Cele offshore balancingu są ograniczone. Obejmują niedopuszczenie do wyłonienia się hegemonów w trzech regionach kluczowych, ale nie obejmują promocji demokracji ani zmiany reżimów. Zdaniem zwolenników rezygnacja z okupacji i „inżynierii społecznej” zmniejszyłaby też antyamerykański terroryzm.