Historia i krytyka Według Mearsheimera i Walta offshore balancing stanowił logikę przewodnią amerykańskiej polityki zagranicznej przez niemal stulecie. W XIX wieku Stany Zjednoczone skupiły się na budowie hegemonii na półkuli zachodniej, a do obu wojen światowych przystąpiły dopiero wtedy, gdy Niemcy wydawały się bliskie zdominowania Europy.
W okresie zimnej wojny Stany Zjednoczone musiały utrzymywać wojska lądowe w Europie i Azji Północno-Wschodniej, ponieważ sojusznicy nie byli w stanie samodzielnie powstrzymać Związku Radzieckiego. Zawiązały więc sojusze, rozlokowały wojska i stoczyły wojnę koreańską.
W Zatoce Perskiej pozostały za to poza regionem. Po ogłoszeniu wycofania Wielkiej Brytanii w 1968 roku opierały się na Iranie szacha i monarchii saudyjskiej, po jego obaleniu w 1979 roku rozpoczęły budowę Sił Szybkiego Rozmieszczenia, a administracja Reagana wspierała Irak w wojnie iracko-irańskiej. Bezpośrednia interwencja nastąpiła dopiero po irackiej aneksji Kuwejtu w 1990 roku.
Zdaniem autorów odejścia od tej strategii, na przykład w Wietnamie, kończyły się kosztowną porażką. Po 1991 roku, ich zdaniem, należało zmniejszyć obecność wojskową w Europie, a rozszerzanie NATO przy ignorowaniu interesów Rosji uznają za jeden z czynników, które pomogły wywołać konflikt o Ukrainę.