Wiemy, że była bardzo ładna, ale domyślamy się, że nie miała żadnej możliwości decydowania o swym małżeństwie”.

Aleksandra Giełdoń-Paszek podkreślając fakt pisania zbioru podczas okupacji napisała „Ten estetyzm Nowel włoskich jest potwierdzeniem przekonania o niezniszczalności kultury i sile, jaką daje człowiekowi »formacja humanistyczna«”. Zwróciła też uwagę na zawarty w opowiadaniu opis rzymskich dzieł sztuki „Zestawione zostaje tu wiecznotrwałe piękno sztuki (»umarła piękność«) z prawdziwą tkanką życia, mimo że dominującym nastrojem miasta jest melancholia. Rzym kojarzony jest z kolorem brązowym (patyna). Występujące porównania są sugestywne, skłaniające czytelnika do nienowej konstatacji kulturozoficznej – Rzym jest miastem o nawarstwiającej się tkance dziejowej, wciąż jednak pulsującej życiem”.

Reżyser drugiej adaptacji Janusz Majewski we wstępie do zbioru opowiadań pisarza napisał „Dorobek literacki Jarosława Iwaszkiewicza jest tak bogaty i tak »filmowy«, że pewnie niejeden reżyser zaczerpnie z niego w przyszłości jakiś temat, o ile oczywiście wrócą czasy, kiedy filmowcy będą sięgać po literaturę, czyli po prostu czytać książki. Czasem wydaje mi się, że to już niemożliwe, ale myślę, że to jednak kiedyś nastąpi, że to musi nastąpić.