Ochrona radioelektroniczna obejmuje zabezpieczanie własnych systemów dowodzenia, łączności i rozpoznania przed analogicznym oddziaływaniem przeciwnika oraz przed niezamierzonymi zakłóceniami.

Historia mały|Szef wojsk walki radioelektronicznej Jurij Łastoczkin

W styczniu 1902 roku rosyjski Morski Komitet Techniczny w raporcie dotyczącym problemów łączności radiowej zwrócił uwagę, że transmisja bezprzewodowa może zostać przechwycona, odczytana, zakłócona lub zniekształcona przez obce źródła emisji elektrycznej. „Kommersant” określił ten dokument jako prawdopodobnie pierwszą publiczną wzmiankę o koncepcji walki radioelektronicznej.

Do praktycznego wykorzystania zakłóceń radiowych przez siły rosyjskie doszło dwa lata później, podczas wojny rosyjsko-japońskiej. 15 kwietnia 1904 roku, za czasów pełniącego obowiązki dowódcy rosyjskiej Eskadry Oceanu Spokojnego wiceadmirała Pawła Uchtomskiego, za pomocą zakłóceń radiowych zdezorganizowano kanały kierowania ogniem artylerii japońskich okrętów.

W latach 1911–1912 w Imperium Rosyjskim zorganizowano rozpoznanie radioelektroniczne.