Sztab Floty Bałtyckiej monitorował pracę niemieckich okrętowych i nadbrzeżnych radiostacji przy wykorzystaniu okrętów zimujących w Lipawie.
Podczas I wojny światowej zakłócenia radiowe stosowano do utrudniania łączności między sztabami armii, korpusów i dywizji oraz pomiędzy okrętami wojennymi. Do wytwarzania zakłóceń wykorzystywano zwykłe środki radiokomunikacyjne, natomiast specjalne stacje zakłócające posiadała armia niemiecka.
Podczas II wojny światowej walkę radioelektroniczną prowadzono już w sposób ciągły. Stosowano specjalnie opracowywane środki zakłócania radioelektronicznego oraz ochrony własnych urządzeń radioelektronicznych.
14 grudnia 1942 roku przewodniczącemu Państwowego Komitetu Obrony ZSRR Józefowi Stalinowi przedstawiono notatkę ludowego komisarza spraw wewnętrznych Ławrientija Berii dotyczącą konieczności utworzenia w Armii Czerwonej służby odpowiedzialnej za zagłuszanie niemieckich radiostacji działających na polu walki.
16 grudnia Stalin podpisał uchwałę Państwowego Komitetu Obrony nr GOKO 2633ss dotyczącą utworzenia w Zarządzie Wywiadu Wojskowego Sztabu Generalnego Armii Czerwonej komórki kierującej pracą radiostacji zakłócających.