W drugiej połowie XX wieku nastąpił szybki rozwój walki radioelektronicznej. Jednym z głównych zadań stało się zakłócanie systemów radiokomunikacji, radionawigacji i radiolokacji przeciwnika, w tym pokładowych systemów radarowych samolotów bojowych i okrętów wyposażonych w uzbrojenie z radiolokacyjnymi głowicami naprowadzającymi. Jednocześnie konieczne stało się zabezpieczanie własnych urządzeń radioelektronicznych przed zakłóceniami przeciwnika oraz zakłóceniami wzajemnymi. W Siłach Zbrojnych ZSRR zaczęto w związku z tym tworzyć służby przeciwdziałania radioelektronicznego oraz specjalistyczne środki przeznaczone do zakłócania łączności przeciwnika.
Pierwsze produkowane seryjnie środki przeciwdziałania radioelektronicznego, w tym dipole odbijające, reflektory kątowe oraz nadajniki zakłócające, zaczęły trafiać do wojsk około 1950 roku.
Odbudowę wyspecjalizowanych struktur walki radioelektronicznej w Siłach Zbrojnych ZSRR przyspieszyły doświadczenia działań w wojnie koreańskiej z lat 1952–1953. W 1952 roku w sztabie wojsk łączności utworzono grupę zajmującą się zakłócaniem i ochroną systemów radioelektronicznych, a równolegle podobne komórki powstały w instytucjach naukowo-technicznych, szkoleniowych i rozpoznawczych.