rozwiązaniem takiej nazwy zajmuje się wówczas serwer nazw używany przez ofiarę, co wymaga, by nazwa ta była mu znana.
Warunkiem powodzenia jest skłonienie przeglądarki ofiary do pobrania treści z domeny kontrolowanej przez napastnika – co osiąga się m.in. za pośrednictwem reklam internetowych – oraz respektowanie przez nią czasu życia rekordu.
Historia Pierwszy atak wykorzystujący tę technikę opisano w 1996 roku w pracy o bezpieczeństwie Javy; odmianę opartą na zmiennym w czasie odwzorowaniu nazwy przedstawiono w 2001 roku.
W 2007 roku badacze z Uniwersytetu Stanforda wykazali, że stosowana wówczas obrona jest nieskuteczna, ponieważ wtyczki przeglądarek – takie jak Flash Player i Java – prowadziły własne, odrębne pamięci przypięć nazw do adresów. W eksperymencie z kwietnia tego roku, opartym na wykupionej reklamie internetowej, atak powiódł się w około 60 procentach z ponad 50 tysięcy wyświetleń, bez potrzeby klikania przez użytkownika w cokolwiek; autorzy oszacowali, że za mniej niż 100 dolarów można w ten sposób czasowo przejąć 100 tysięcy adresów IP.