Mechanizm ten bywa jednak obchodzony. Napastnik może zwrócić w jednej odpowiedzi kilka rekordów A – własny adres oraz adres celu – a następnie doprowadzić do niepowodzenia połączenia z pierwszym z nich, na przykład odrzucając je pakietem TCP RST. Przeglądarka, uznając serwer za niedostępny, sięga wówczas po kolejny adres z odpowiedzi, co w niektórych programach następowało już po sekundzie, bez czekania na wygaśnięcie przypięcia. Inną metodą jest ponawianie żądań aż do wygaśnięcia pamięci podręcznej.
Do pozostałych zabezpieczeń należą: filtrowanie odpowiedzi na poziomie serwera nazw – niedopuszczanie, by nazwy zewnętrzne rozwiązywały się na adresy z zakresów prywatnych określonych w RFC 1918 lub na adres pętli zwrotnej; rozwiązanie to zabezpiecza przed obejściem zapory, ale nie przed przejęciem adresu IP; sprawdzanie nagłówka Host – odrzucanie przez serwer żądań HTTP zawierających nieoczekiwaną nazwę hosta; uwierzytelnianie usług wewnętrznych – niepoleganie na tym, że są one dostępne wyłącznie z sieci lokalnej; udostępnianie usług wewnętrznych przez HTTPS – atak zawodzi wówczas już na etapie nawiązywania połączenia, ponieważ wymaga ono zgodności nazwy domenowej z certyfikatem: przeglądarka sądzi, że łączy się z domeną napastnika, podczas gdy serwer wewnętrzny przedstawia certyfikat wystawiony na inną nazwę.