Kampania wykorzystywała mechanizm typowy dla radzieckich „środków aktywnych”. Fałszywa lub zmanipulowana informacja pojawiała się najpierw poza Związkiem Radzieckim. Następnie media radzieckie cytowały ją jako rzekomo niezależne doniesienie zagraniczne. Według amerykańskiego raportu z 1987 historię o sztucznym pochodzeniu AIDS powielano w wielu krajach, a jej warianty pojawiały się w prasie, radiu i serwisach agencji informacyjnych. Fałszywe doniesienia rozchodziły się dzięki przedrukom w prasie krajów trzecich, która korzystała z materiałów radzieckich agencji TASS i Nowosti, mających biura w odpowiednio 66 i 47 krajach rozwijających się. Do połowy 1987 roku różne warianty historii ukazały się m.in. w Kenii, Senegalu, Argentynie, Nigerii, Sudanie, Boliwii, Indiach i Pakistanie. Fragmenty przedrukowała też niekomunistyczna prasa w Indonezji i na Filipinach. Według Selvage’a najważniejszym międzynarodowym przełomem w rozpowszechnianiu tezy Segalów było opublikowanie 26 października 1986 roku przez londyński tabloid „Sunday Express” artykułu . Jego autor rozmawiał wcześniej z Jakobem i Lilli Segalami, autorami broszury . KGB uznało tę publikację za szczęśliwy zbieg okoliczności sprzyjający kampanii, choć bułgarskim partnerom zaprzeczyło, by miało udział w jej powstaniu. Sam artykuł przedrukowywano i cytowano na całym świecie.