Istnieją pewne poszlaki wskazujące, że Rousseau planował napisać część III. Po powrocie do Paryża w 1770 Rousseau znalazł się pod opieką księcia Conti i niebezpieczeństwo procesu i prześladowań zmalało, a Rousseau nie kontynował prac nad Wyznaniami.
Opis własnej osoby, zarówno wyglądu, jak i życia wewnętrznego, jest bardzo szczegółowy. Autor analizuje swoje zasady moralne, motywacje, życie emocjonalne, cnoty i ułomności. Rousseau opisuje swoje życie, deklarując całkowitą otwartość i szczerość, co robiło na współczesnych czytelnikach ogromne wrażenie. Nie unikał tematów wstydliwych czy kompromitujących, takich jak drobne kradzieże, relacja z wieloletnią towarzyszką Thérèse Levasseur czy oddanie do sierocińca kolejnych dzieci z tego związku. Szczególnie szokujące były fragmenty dotyczące życia seksualnego, jego i jego otoczenia. Rousseau opisuje w sposób naturalistyczny i bez moralizowania akty masturbacji, , homoseksualizm, skłonności masochistyczne. Z tego powodu, aż do XX w., uznawano tę książkę za niemoralną, bezwstydną, wstrętną i szkodliwą.