Mimo to w ciągu kolejnych dwóch dekad w Wojsku Polskim służyło wielu Żydów (każdego roku wcielano około 17 000); armia zatrudniała również kilku rabinów w pełnym wymiarze służby (na czele z naczelnym rabinem) oraz prowadziła lub dzierżawiła kilka synagog. Żydowscy żołnierze otrzymywali koszerne jedzenie, a ich święta religijne były respektowane.
thumb|Bernard Mond, jedyny polski Żyd, który w II Rzeczypospolitej osiągnął stopień generała Odsetek żydowskich żołnierzy w Wojsku Polskim wynosił, w zależności od roku i źródła, od około 3,5% do 6,5%; w 1938 roku szacowano go na około 6%. Po wybuchu II wojny światowej w 1939 roku Wojsko Polskie rozrosło się do około miliona żołnierzy; Żydzi stanowili 6–10% tej liczby. Bardzo niewielu Żydów służyło jednak jako oficerowie (w 1927 roku Wojsko Polskie odnotowało jedynie 87 oficerów deklarujących wyznanie mojżeszowe, czyli 0,5% całego polskiego korpusu oficerskiego). Wśród nich był jeden oficer w stopniu generała (Bernard Stanisław Mond). W Wojsku Polskim obowiązywała również polityka ograniczania służby żołnierzy należących do mniejszości etnicznych (w tym Żydów) w kilku rodzajach wojsk i formacjach (lotnictwie, marynarce wojennej, wojskach pancernych i Korpusie Ochrony Pogranicza).